Andrej Plenković je primoran da cijelo vrijeme politički kormilari kako bi o(p)stao na poziciji premijera ili što je još važnije i politički moćnije - u fotelji predsjednika HDZ-a.

Knjiga “Zvornik 1992–1995: Genocid na kapiji Bosne” autora dr. sc. Muamera Džananovića i dr. sc. Elvedina Mulagića predstavlja potresno svjedočanstvo o jednom od najmračnijih poglavlja u savremenoj evropskoj historiji – genocidu nad Bošnjacima tokom međuanrodnog oružanog sukoba u Bosni i Hercegovini.

Reakcija Evropske unije na planove Donalda Trumpa o preuzimanju Grenlanda bila je neuobičajeno jedinstvena, ali je istovremeno razotkrila dublji problem: strateški refleks Unije i dalje je prije svega reaktivan, a ne anticipativan.

Knjiga Zvornik 1992–1995: Genocid na kapiji Bosne bavi se iznimno važnom, a dosad nedovoljno istraženom temom u bosanskohercegovačkim i međunarodnim studijama genocida – vremenskim i prostornim kontinuitetom genocidnog nasilja nad Bošnjacima Podrinja u razdoblju od 1992. do 1995. godine.

Manje od dvije godine nakon objavljivanja francuskog izdanja knjige Poraz Zapada, u januaru 2024, potvrdila su se njezina glavna predviđanja. Rusija se održala vojno i ekonomski. Američka vojna industrija je iscrpljena. Evropske ekonomije i društva na ivici su kolapsa. Čak i prije nego što ukrajinska vojska bude slomljena, dostignuta je sljedeća faza rasula Zapada, prenosi portal Odgovor.ba.

Dok se Evropa fokusira na rat u Ukrajini i izglede za smanjenje američke sigurnosne pomoći, problemi se gomilaju u jugoistočnom uglu kontinenta. Prije tri decenije, u novembru 1995. godine, Dejtonski mirovni sporazum, postignut uz posredovanje Sjedinjenih Američkih Država, okončao je rat u Bosni, troipogodišnji etnički sukob u kojem je poginulo oko 100.000 ljudi, a raseljeno gotovo dva miliona. Sporazum je nametnuo složenu strukturu podjele vlasti u duboko podijeljenoj zemlji, obećavajući Bosni i Hercegovini novi početak.

Sredinom ljeta 1991. jugoslavenska kriza internacionalizovana je. Međunarodna zajednica preuzela je ulogu medijatora, uglavnom zapadnoevropske zemlje. Rusija se nalazila u krizi raspada Sovjetskog saveza i nije imala značajnu ulogu. Sjedinjene Američke Države nisu bile previše zainteresovane i rješavanje jugoslavenske krize prepustile su zapadnoevropskim zemljama, odnosno Evropskoj zajednici.

Zato sramna studentska čestitka 9. januaru i neustavnom danu RS nije nikakva „poruka mira“, nego moralni i politički bankrot i sunovrat. To je trenutak u kojem su studenti u blokadi pokazali ono o čemu pišem već drugu godinu: da su suštinski na istoj, neočetničkoj liniji kao i Dodik, i Vučić, i Šešelj.

Evropa danas sve češće govori o Sarajevu – ali ga rijetko sluša. U eseju napisanom za Islamske informativne novine Preporod Stefan Jakob Wimmer, profesor Univerziteta Ludwig-Maximilian u Minhenu, Sarajevo čita kao politički i moralni lakmus-papir Evrope: grad koji je preživio opsadu, genocid i poslijeratnu nepravdu bez posezanja za osvetom, ali se danas suočava s deligitimirajućim i opasnim optužbama o navodnoj „islamizaciji“. Wimmer pokazuje zašto takvi narativi ne govore o Sarajevu, nego razotkrivaju duboku krizu evropske sposobnosti da prepozna i brani vlastite vrijednosti.

Kako je svanula nova godina, pogled britanskih medija očekivano se preusmjerio na domaći politički teatar: spor oko toga što je ministar vanjskih poslova naložio hitnu reviziju navodnih „propusta u informisanju“ u slučaju britansko-egipatskog aktiviste Alae Abd el-Fattaha.